fb

WOJEWÓDZKIE ZRZESZENIE SPORTOWE NIEPEŁNOSPRAWNYCH
WOJEWÓDZKIE ZRZESZENIE SPORTOWE NIEPEŁNOSPRAWNYCH START

Wydarzenia

Początki sportów siłowych

           Historia sprawdzianów siły i tężyzny fizycznej sięga swymi korzeniami starożytnej Grecji, gdzie wcieleniem męskiej siły był mityczny Herakles. Jako symbol siły; często siłacze zapożyczali łacińską wersję jego imienia Herkules. Siłacze greccy zatrzymali wozy ciągnięte przez dwójkę lub trójkę koni, podnosili głazy i mocowali się między sobą.  
          W czasach  nowożytnych siłacze popisywali się łamaniem podków, wyginaniem żelaznych sztab, rozrywaniem łańcuchów krępujących ciało( ). XIX wiek przyniósł pewne usprawnienie w eksponowaniu i pomiarze siły; podnoszono, rwano, lub podrzucano ciężary metalowe o określonej wadze w jak największej ilości powtórzeń.  
          Przełomem okazał się rok 1985, kiedy to w Petersburgu powstała pierwsza w świecie szkoła siłaczy. W tym, że mieście zorganizowano I Ogólno-rosyjskie  Mistrzostwa  Siłaczy, na których używano  nieobrotowej sztangi. A już rok później rozegnano I Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu ciężarów (Jasiak 1989). W ten  sposób największym skrócie przedstawia się rozwój sportów siłowych na przestrzeni wieków.                                                                
           Genezy podnoszenia ciężarów należy szukać w Stołecznym Centrum Rehabilitacji w Konstancinie pod Warszawą. Tam na początku lat 60 – tych prof. Weiss wprowadził tę dyscyplinę do programu rehabilitacji swoich pacjentów, wzorując się na programach rehabilitacji za granicą ( Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Szwecja).
           
Wkrótce potem powstaje pierwsza sekcja podnoszenia ciężarów, założona w 1961 roku przy warszawskim Międzyspółdzielczym Ognisku Sportu, Turystyki i Rekreacji  ,,START”. W tym samym roku powstają analogiczne sekcje w Gdańsku  i Poznaniu. Pierwsze oficjalne zawody rangi ogólnopolskiej odbyły się w roku 1965, w tym też roku powstaje sekcja we Wrocławiu.
           
W 1965 roku Polacy otrzymują zaproszenie do udziału w Igrzyskach Sportowych  w Stoke Mandewille i przywożą srebrny medal. W późniejszych latach, aż do chwili obecnej na pierwszy plan pracy Polskiego Związku Niepełnosprawnych ,,START” wysuwa się program przygotowania zawodników do wszelkiego rodzaju startów w kraju  i za granicą. Ciężarowcy biorą udział w następujących  imprezach sportowych  o charakterze międzynarodowym :    
        -
Światowych Igrzyskach Sportowych Paraplegików w Stoke Mandewille, które odbywają się corocznie w wyjątkiem lat  olimpijskich,
        -
Letnich Igrzysk Paraolimpijskich, które odbywają się co 4 lata,
        - 
Mistrzostwa Świata Niepełnosprawnych, które odbywają się co 4 lata.
        - 
Mistrzostwa Europy Niepełnosprawnych, które odbywają się co 2 lata.
        
Do zawodów rozgrywanych w kraju należą Mistrzostwa Polski, które odbywają się corocznie od 1971 roku. Oprócz nich rozgrywane są  liczne zawody integracyjne z zawodnikami  zdrowymi oraz turnieje organizowane przez poszczególne sekcje .            
        1.  
Historycznie ujmując sport osób niepełnosprawnych „wyrósł” z rehabilitacji  ruchowej. Od końca lat 80-tych  XIX stulecia wolno, ale skutecznie zyskiwał sobie zwolenników i torował  osobom niepełnosprawnym drogę do samorealizacji. Warto wspomnieć, że początki tego ruchu zawdzięczamy lekarzom. To oni zalecali weteranom II Wojny Światowej, inwalidom - sport jako formę rehabilitacji. Pierwsze zawody dla inwalidów  byłych pilotów RAF  zorganizowano  na  terenie szpitala  Stoke Mandeville w 1944 roku. Historycy przyjmują rok 1948 jako początek  sportu niepełnosprawnych.  W dniu  otwarcia Igrzysk Olimpijskich  w Londynie, dr Ludwig Gutmann  zorganizował   w szpitalu w Stoke Mandeville  zawody łucznicze dla pacjentów. Cztery lata później tam właśnie powstała organizacja koordynująca zawody sportowe, przyczyniające się do propagowania  sportu,  jako czynnika  wspomagającego rehabilitację. W kolejnych latach tworzone były kolejne stowarzyszenia sportowe dla osób z różnymi schorzeniami. Przyczyniło się to do dynamicznego rozwoju sportu niepełnosprawnych na  świecie. Powoli  następowało uniezależnienie się od środków  rehabilitacyjnych. W 1982 roku powołany został Międzynarodowy Komitet  Koordynacyjny - International Coordination Committee (ICC). Nastąpiło  zatem  znaczne zinstytucjonalizowanie tego ruchu na tyle, że w 1989 roku w Duseldorfie  powstał  Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski - International Paralympic Committee (IPC), koordynujący wszystkie sprawy związane z Igrzyskami Paraolimpijskimi  i rozwojem sportu będącego w gestii  Rady Sportu tego komitetu( ).     
            
  Pierwsze letnie Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Rzymie w 1960 roku, na których rywalizowało 400 zawodników z 23 krajów. Pierwsze zimowe Igrzyska Paraolimpijskie zorganizowano w 1976 roku w Ornoskolwick w Szwecji . Pozostałe Igrzyska Paraolimpijskie zarówno letnie jaki i zimowe organizowano w tych samych latach i miastach jak dla pełnosprawnych. Zamieszkiwali również te same wioski olimpijskie, jak również byli uczestnikami równie pięknych  i wzniosłych uroczystości otwarcia i zakończenia Igrzysk tak jak pełnosprawni koledzy. W miarę upływu lat zwiększała się w sposób znaczny ilość uczestników i rozgrywanych dyscyplin sportowych. Podobnie system kwalifikacji stał się dużym przeobrażeniem i dzisiaj obowiązuje taki sam jak dla pełnosprawnych zawodników. Rok 1954  - to pokazowe I Mistrzostwa Świata dla paraplegików w Stoke Mandeville w podnoszeniu ciężarów, dyscyplinę tą. rozegrano w sześciu kategoriach wagowych:
- kategoria do 51 kg,
- kategoria do 57 kg,
- kategoria do 65 kg,
- kategoria do 75 kg,
- kategoria do 85 kg,
-kategoria powyżej 85 kg,
             
Impreza ta wzbudziła wielkie zainteresowanie wśród niepełnosprawnych z całego świata. Już w następnych latach w Stoke Mandeville do zawodów dołączyli Francuzi, Szwedzi oraz Amerykanie. W latach sześćdziesiątych powiększono ilość kategorii wagowych do siedmiu:
- kategoria do 48 kg,
- kategoria do 51 kg,
- kategoria do 57 kg,
- kategoria do 67,5 kg,
- kategoria do 75 kg,
- kategoria od 85 kg,
- kategoria powyżej 85 kg.,
             
Podnoszenie ciężarów- weightlifting wszedł do programu igrzysk paraolimpijskich w 1960 roku, w Rzymie. Polscy zawodnicy wystartowali po raz pierwszy w 1964 roku zdobywając 1 medal ( Jan Waś z Warszawy – kat. 51 kg) – medal brązowy. Warto w tym miejscu przypomnieć w jaki sposób przeprowadzano zawody w formie wyciskania sztangi z martwego punktu – weightlifting. Start poprzedzany był mierzeniem odległości gryfu sztangi od klatki piersiowej. 
            Pomiary dokonywano w sposób następujący: gryf sztangi spoczywał na stojakach, które były regulowane do pożądanej wysokości. Pomiędzy klatką piersiową a gryfem sztangi wkładano kostkę drewnianą o szerokości 2,5 cm. Opisany pomiar miał duży wpływ na osiągany przez zawodnika wynik. Często bywał subiektywny, co wywołało duży dyskomfort u zawodników. Często budowa klatki piersiowej,  np. zmieniona przez chorobę Heine Medina (klatka) – brak ruchomości, bezpośrednio wpływały na wysokość pomiaru i co za  tym idzie na uzyskiwany wynik. W czasie zawodów zawodnik kładł się na ławie, w następnej kolejności ustawiano sztangę nad jego klatkę piersiową, następował uchwyt gryfu i na sygnał dany przez sędziego klaśnięciem rozpoczynano bój. Po sygnale sędziego atleta wykonywał próbę wyciskania sztangi. Uzyskane wyniki w tej formule przewyższały dzisiejsze dokonania w znacznym stopniu. Po raz ostatni w tej formie zawody odbyły się na paraolimpiadzie w 1992 roku w Barcelonie, ale tylko w czterech kategoriach wagowych.
          
Uwaga! Powstałe przepisy dotyczące wyciskania sztangi z martwego punktu weightliftingu są takie same jak stosowane dzisiaj w Powerliftingu.
          
Postanowienia regulaminowe szczegółowe powodują, że( ):
- odległość gryfu od klatki piersiowej powinna wynoście 2,5 cm. Miarkę stanowiła drewniana kostka o wymiarach 2,5 cm x 2,5 cm i 30 cm, którą umieszczono  między klatką piersiową a dolną krawędzią gryfu, wzdłuż jego długości i brodawek ciężarowca,
-  w czasie określania prawidłowej odległości gryfu od klatki piersiowej zawodnik musiał leżeć płasko na ławie, dotykając jej głową, barkami, plecami, a kończyny dolne spoczywały na pudle lub taborecie  wysokim na 50 cm umieszczonym na ławie. Kończyny dolne w stawach biodrowych i kolanowych były zgięte pod kątem 90°.
           
1. Pozycja zawodnika w czasie dokonywania pomiaru wysokości.
           
W 1980 roku na paraolimpiadzie w Arhem w Holandii, oprócz weightliftingu rozegrano zawody w powerliftingu, w formie stosowanej do dnia dzisiejszego- wówczas wyłącznie dla zawodników amputowanych. Do roku 1992 – na igrzyskach paraolimpijskich w Barcelonie, rozgrywano zawody w tych dwóch formułach. Od roku 1996 – w Atlancie podnoszenie ciężarów rozegrano wyłącznie w powerliftingu dla wszystkich grup  niepełnosprawności.
          
Od 1965 działały czynnie następujące ośrodki „Startu”, zajmujące się podnoszeniem ciężarów: Warszawa, Poznań, Gdańsk, Wrocław i od tego momentu. odbywały się regularnie coroczne zawody we Wrocławiu z udziałem tych wyżej wymienionych ośrodków.
Kolebką ciężarów wrocławskich, a później polskich było koło sportowe „START”, przy zakładzie Rehabilitacji Zawodowej Inwalidów. W wymienionych ośrodkach działali następujący szkoleniowcy, którzy wpłynęli na dynamiczny rozwój tej dyscypliny: zajęcia w „Starcie” Gdańskim prowadził trener – Paweł Baranowski w ośrodku Poznańskim – trener Marian Gudzio, w warszawskim, a wrocławski Jerzy Mysłakowski.
           
Pierwsze Mistrzostwa Polski odbyły się w 1973 roku w Płocku. Liczba startujących w tych mistrzostwach wynosiła 65 zawodników, reprezentantów Warszawy, Gdańska, Poznania, Opola, Krakowa, Zielonej Góry, Elbląga i Wrocławia. Drużynowo te zawody wygrali reprezentanci Warszawy przed Wrocławiem i Gdańskiem. Od tego czasu notuje się szybki rozwój tej dyscypliny. Nasi zawodnicy - reprezentanci kraju zaczynają odnosić spektakularne wyniki w mistrzostwach Europy, świata i paraolimpiadach. W latach 1980-1996 nasi zawodnicy zdecydowanie przewodzili światowym ciężarom zdobywając wiele złotych medali na wszystkich światowych imprezach. Najbardziej znani zawodnicy osiągali najwyższe laury i byli to: Jan Waś z Warszawy, Jerzy Kuskowski z Poznania, Grzegorz Szczodrowski, Henryk Kohnke, Tadeusz Gryglas, Leszek Hallman n z Gdańska, Krzysztof Pałubicki, Jan Sala z Bydgoszczy, Mirosław Maliszewski z Grudziądza, Andrzej Greń z Zielonej Góry, Ryszard Fornalczyk z Koszalina oraz Jan Rybacki, Eugeniusz Skarupa, Zdzisław Kołodziej, Zbigniew Micheń, Edmund Klimek, Eugeniusz Rębiś, Wiesław Tyborowski, Bogdan Lis, Karol Malicki, Krzysztof Owsiany i zdobywca największej ilości laurów Ryszard Tomaszewski – wszyscy z Wrocławia. W tym okresie czasu „mówiło się” o polskiej szkole podnoszenia ciężarów, mimo dużych niedoborów w niezbędnym sprzęcie, „siłowni” z prawdziwego zdarzenia, jak i braku opracowań teoretycznych, które mogłyby być pomocne w pracy szkoleniowej. Prace treningowe w klubach „STARTu” oparte były głównie na doświadczeniach trenerskich  zdobytych niejednokrotnie metodą prób i błędów. Poważnym mankamentem w tym okresie był brak dozwolonego wspomagania w postaci odżywek, jak i niewielkich możliwości korzystania z odnowy biologicznej.
             
A oto,  jak wyglądał dorobek medalowy na paraolimpiadach:
          
1976 – Toronto (Kanada) - Jerzy Kuskowski, Wiesław Tyborowski- wycofani  z zawodów,   jako na znak  protestu startu zawodników z RPA (Apartheid),
          
1980 – Arhem (Holandia):
          
złoty medal – Jerzy Kuskowski,
          
srebrne medale – Eugeniusz Skarupa, Ryszard Tomaszewski.
          
brązowe medale – Zdzisław Kołodziej, Bogdan Lis,
          
1984 – Stoke Mandeville  (Anglia):
          
złote medale – Ryszard Fornalczyk, Ryszard Tomaszewski,
          
1988 – Seul (Korea Południowa):
          
złote medale -  Henryk Khonke, Ryszard Fornalczyk, Mirosław Maliszewski, Ryszard Tomaszewski,
         
1992 – Barcelona (Hiszpania):
         
złote medale – Ryszard Fornalczyk, Ryszard Tomaszewski i Krzysztof Pałubicki,
         
srebrne medale – Krzysztof Owsiany, Henryk Khonke,
         
brązowe medale – Andrzej Greń, Mirosław Maliszewski, Jan Sala,
         
1996- Atlanta (USA):
         
złote medale - Ryszard Fornalczyk i Ryszard Tomaszewski,
         
srebrny medal - Leszek Hallman
         
2000- Sydney (Australia) – bez medalu
         
2004 – Ateny (Grecja):
         
srebrny medal – Ryszard Rogala,
         
2008 – Pekin (Chiny)
         
srebrny medal- Justyna Kozdryk
         
srebrny medal – Ryszard Rogala
         
Jak widać ilość zdobytych medali przez Polskich zawodników jest imponująca. Do tej liczby należy dodać dużą ilość zdobytych medali na mistrzostwach świata i Europy. Należy też tu wymienić zdobyty tytuł drużynowego mistrza świata w składzie: Edmund Klimek, Krzysztof Owsiany, Ryszard Fornalczyk, Ryszard Tomaszewski i Krzysztof Pałubicki. Zawody odbyły się we francuskim mieście Mont – de - Marsant w roku 1994r
            
Historię ciężarów opracował mgr Jerzy Mysłkowski

 

 

 

 

 

Dyscypliny

Sekcje Sportowe WZSN START WROCŁAW.

Pływanie

Podnoszenie ciężarów

Siatkówka rozgrywana na siedząco

Lekkoatletyka

Tenis stołowy

Goal ball

Koszykówka na wózkach

Szachy

Kolarstwo

Kajakarstwo

Boccia

Galeria

Sponsorzy

71 ZABEZPIECZEŃ
71 ZABEZPIECZEŃ
polska miedź
polska miedź
polformat
polformat
olimp
olimp
hes
hes
elwat
elwat
otto bock
otto bock

Wspierają nas

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
Urząd Miejski Wrocławia
Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego
Ministerstwo Sportu i Turystyki Rzeczypospolitej Polskiej